ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ

posted on 14 Apr 2014 02:21 by briantrade8
ช่วงเวลาอายุ 25 ย่าง 26 ผมรู้สึกว่าได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง
นั่นคือการเติบโต... สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือผมไม่อยากโต แต่มันก็หลีกหนีไม่ได้ 
อยากกลับเป็นเหมือน 2-3 ปีที่แล้วแต่มันแปลกๆ เพราะตัวเลขที่เรียกว่าอายุเปลี่ยนไป
ความคิดผมก็โตขึ้น รู้สึกเหมือนเพิ่งรู้จักตัวเองยังไงก็ไม่รู้ เพิ่งเข้าใจว่าเวลามันหวนกลับไปแล้วไม่ได้จริงๆ
จริงๆไอ้คำๆนี้ได้ยินบ่อย แต่การได้ยินก็ไม่ได้ความว่าเราเข้าใจมันอย่างแท้จริงสักหน่อย
 
25 หลับตาแปบเดียวก็ถึงสถานีแห่งความสับสน ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี กระส่ำกระส่ายจับต้นชนปลายไม่ถูก
 
มันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะ เคยมีฝัน เคยดัง เคยหล่อ เคยมีคนรัก เคยรวย  สุดท้ายเหลือแต่คำเคย...
 
เพราะผมล้มไง... ล้มแล้วท้อ แล้วก็เศร้า ทีนี้ก็ยาว กว่าจะออกมาจากวัฏสงสารได้ก็ใช้เวลาพอสมควร
 
รู้เลยว่า มันสร้างใหม่ได้ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ 
รู้เลยว่า มันไม่มีอะไรอยู่กับเราได้ตลอดกาล
 
สิ่งที่เคย วันหน้าอาจจะไม่มีก็ได้ สิ่งที่เคยได้ อาจจะไม่ได้อีกเลยก็ได้
 
ไม่ได้ปลง...  แต่ให้รู้สึกชินกับความผิดหวัง ผมว่ามันสำคัญนะ ความผิดหวังเป็นครูก็ได้เป็นผู้ร้ายก็ดี
 
เวลา... มันมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ผ่านแล้วผ่านเลย 
 
อยากได้อะไร อยากทำอะไร ก็ทำเลย! 
 
ผมเชื่อว่าแนวทางมันต้องค้นหาด้วยตัวเอง ของใครของมัน
ไม่มีถูกและไม่มีผิด  ใครก็สอนเราไม่ได้ 
 
ไปตามหามันกันเถอะ ว่าสิ่งที่เราต้องการมันคืออะไรกันแน่ 
ถ้ารู้แล้ว ก็ทำมันซะ ถ้ายังไม่รู้ก็ลองผิดลองถูกต่อไป....
 
“ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ  ก็ยังมีความหวังอยู่”
 

Comment

Comment:

Tweet